Wycieńczona głodem i ciężką pracą, chora na tyfus, nie dbająca od siódmego miesiąca ciąży o higienę i dietę, ledwo żywa, dwudziestoczteroletnia dziewczyna wydała na świat zdrowe, choć bardzo wychudzone dziecko. Moja siostra Małgosia żyła tylko kilka dni. Współwięźniarki próbowały ratować dziecko i matkę. Znalazła się jednak wśród nich jedna, która doniosła. W baraku pojawiła się strażniczka obozowa i wyrwała dziewczynkę z objęć bezsilnej matki. Mama opowiadała mi, że wtedy stało się z nią coś, co być może pozwoliło jej przetrwać. Odizolowała się od świata, przestała myśleć o strachu i śmierci, żyć marzeniami i wspominać przeszłość. Mówiła o tym stanie umysłu: „ Ogarnęła mnie absolutna tępota. Nie płakałam po utracie Małgosi, nie przeżywałam swojego upokorzenia i upodlenia. Chodziłam jak automat. Było mi wszystko jedno. Czekałam na śmierć bez żadnych emocji.” (relacja Tomasza Wojtkowskiego)